Rozdział 3

III

-Więc..- zaczął niepewnie Liam- jesteś polką..?

-Tak, zresztą tak samo jak Adam…- co za głupie pytanie, a tak dobrze nam się rozmawiało. Nie sądziłam, że ktoś tak przystojny może, być tak niepewny siebie..

-Nigdy nie byłem w twoim kraju, jak tam jest ?

- To zależy jak na to spojrzeć- powiedziałam z uroczym uśmiechem- w Polsce żyją naprawdę hardcorowi ludzie, niestety głównie egoiści-chociaż osobiście uważam, że każdy człowiek jest egoistą, bo gdyby nie ta cecha ciężko byłoby przetrwać, komukolwiek- co do krajobrazu to chyba jak wszędzie na świecie. Od niektórych miejsc nie oderwiesz wzroku, a o innych będziesz chciał jak najszybciej zapomnieć. Opowiedziałabym ci o sprawach politycznych, ale to tylko przy jakiś procentach- dodałam z niecnym uśmieszkiem

- Rozumiem, z tego co mówisz to wypadałoby zagrać tam jakiś koncert… dużo mamy fanek w Polsce?- kurdę skąd mam to wiedzieć nie znam nawet żadnej waszej piosenki…

-I to jak dużo!- odpowiedziałam z udawaną pewnością siebie

-To dobrze powiedział Liam- i znowu zapadła krępująca cisza. Niestety teraz była moja kolej zacząć rozmowę. Chciałam zaproponować jakiś film, ale TV nie działa… Więc o czym tu rozmawiać?

-Nie jesz kolacji- zapytał, zagłuszając ta cisze.

-Nie jestem głodna, ale jeżeli chcesz to możesz to zjeść

-Nie- odparł śmiejąc się- ja nie jestem jak Naill, chodzi mi o to, że Paweł kazał ci coś zjeść i gdy to mówił na zdenerwowanego- o nie… czyli chyba się domyśla o moich małych problemach, bosko myślałam, że są mniej spostrzegawczy, a jednak nie znam się na ludziach.

- On tak tylko… po prostu , no wiesz droczyliśmy się- powiedziałam to tak jak, by to były moje ostatnie słowa przed egzekucją.

- Rozumiem, tylko to był jedyny raz kiedy widziałem go tak wkurzonego.

-On nie był zły- powiedziałam cicho- on się po prostu martwi…- głos mi się zapadł. Na szczęście nie chciało mi się płakać

-Jeżeli nie chcesz to, możemy zmienić temat- powiedział przyjaznym tonem i dużym uśmiechem. Zapewne wszystko to było sztuczne…. Kiwnęłam głową.

- Skoro TV nie działa to może pogramy w karty- zaproponowałam to mimo, iż wiedziałam jak lamersko to brzmi.

-Ok. Jeżeli chcesz koniecznie przegrać. To w co umiesz grać: w wojnę, czy może w durnia?

-Drwij ze mnie póki możesz, bo jak cię pokonam to przez wiele dni uśmiech na tej buzi nie zagości. Makao, poker, czy tysiąc ?

- Pozwolę ci wybrać.

-Och! Dżentelmen, no to poker może być- czułam się świetnie, naprawdę ten pomysł rozluźnił atmosferę.

-Niech będzie. Przyniosę karty. Poczekaj chwilę- mówiąc to zaczął wychodzić z kuchni i udał się na górę, po dwóch minutach wrócił na dół z talią kart w reku. Gra się zaczęła. Była dość wyrównana. Z początku wygrał dwa razy, potem ja wygrałam trzy razy, potem on jeszcze raz i znowu ja. Ostanie rozdanie, te decydujące należało do niego, a to oznaczało remis. Gdy skończyliśmy spojrzałam na zegarek i dostrzegłam, że bawiliśmy się tak półtorej godziny.

- Wow! Dobra jesteś- stwierdził z dumą w głosie

- Dzięki ty tez dajesz radę- powiedziałam z wyższością w głosie

- Co! Daję radę?- w mgnieniu oka znalazł się przy mnie i zaczął mnie łaskotać, a ja się wiłam jak jakieś dzikie zwierzę zamknięte w małej klatce. Miałam straszne łaskotki.

-Dobra litości, byłeś świetny, a ja się obawiałam, że przegram- razem z wypowiedzianym przeze mnie słowem, jego tortury dokonywane na mnie dobiegły końca.

-No i to rozumiem. Zgłodniałem trochę. A ty?

- Nie ja nie bardzo- odparłam

- Coś mało jesz, jesteś przeciwieństwem Nailla- zripostował. Chyba chciał mnie tym z prowokować do wyznań.

- No bo widzisz, nie mam apetytu, bo- chciałam już mu się wyżalić, a tu nagle otworzyły się drzwi i do domu weszli chłopcy.

- O rany najgorsza biba wszech-czasów- powiedział Zayan

-No i jedzenie było straszne- dodał Naill. Ja i Liam, gdy to usłyszeliśmy zaczęliśmy się śmiać, co gorsza nie mogliśmy się pohamować.

-Co gołąbeczki z czego się śmiejecie?- spytał Louise

-Z życia- odparłam- no i trochę z Nailla

-Jestem wykończony i idę spać- stwierdził Harry- to była najgorsza impreza na jakiej kiedykolwiek byliśmy. Chłopaki się z nim zgodzili i także poszli spać. Ja i Liam znowu zostaliśmy sami, mimo że była cisza to już nie niezręczna, chyba przełamaliśmy pierwsze lody. Trzeba to samo zrobić z resztą chłopaków.

-Zmęczenie Harrego i mi się udziela, więc ja też już się położę – odpowiedziałam

- Ja tylko pozmywam i zrobię to samo co wy- powiedział Liam. Udałam się na górę energicznym krokiem. Gdy już się wykąpałam i przebrałam, wskoczyłam na łóżko i przykryłam się mięciutką kołderką, która pachniała delikatną wanilią. Po zamknięciu oczu nie widziałam już rodziców, ani dziadków, Nie analizowałam dzisiejszego dnia. Jedyne o czym myślałam to to , że Liam jest naprawdę fajny… naprawdę bardzo fajny.

 ________________________________________________________

 I co myślicie? Może macie jakieś pomysły na to co powinno się wydarzyć?? Jeżeli tak to piszcie ;)

I w ogóle dziękuję z całego serca każdej osobie, która tu zajrzała chociaż raz i przeczytała chociaż dwa zdania. To dla mnie naprawdę dużo znaczy... ;))